در سال هاى آخر دهه ی هشتاد میلادی اولين دوربين هاى ساده ديجيتال به بازار آمد. با اين دوربين ها توانستيم به جاى اسكن كردن عكس هاى چاپ شده و انتقال آنها به كامپيوتر، عكس هاى ديجيتال توليد كنيم كه مستقيماً قابل انتقال به كامپيوتر هستند.

امروز اين دوربين ها با ساخت و تكنيک بسيار پيشرفته تر توليد مى شوند و انواع آنها چنان متعدد است كه انتخاب يكى از آن ميان احتياج به مطالعه و اطلاعات كافى دارد. اما حتی ساده ترين اين دوربين ها از امكانات كافى براى توليد يک عكس ديجيتال كه بر روى يک سايت اينترنتى منتشر شود برخوردار است.

براى اينكه بدانيم كدام دوربين ديجيتال براى كار عكاسى ما مناسب است لازم است ابتدا با اصول عكاسى ديجيتال آشنا شويم.

تفاوت اصلى عكاسى ديجيتال و عكاسى آنالوگ در اين است كه در دوربين آنالوگ نورى كه وارد دريچه ی عدسى دوربين مى شود، در اثر فعل و انفعالات شيميائى، تصويرى شبيه به واقعيت جهان خارج را بر روى قسمتى از فيلم كه در دوربين جاسازى شده و پشت عدسى قرار گرفته ايجاد مى كند.

در دوربين هاى ديجيتال جاى فيلم را صفحه ی كوچک مربع يا مستطيلى گرفته كه به آن CCD مى گويند كه از حروف اول كلمات Charge-Coupled Device تشكيل شده است. كاربرد اين صفحه ی كوچک اين است كه نورى را كه وارد دريچه ی عدسى مى شود و آنالوگ است به پيكسل تبديل مى كند.

بعد از گرفتن عكس با دوربين ديجيتال، اين پيكسل ها را، چون به زبان كامپيوتر هستند، مى توانيم مستقيماً به كامپيوتر منتقل كنيم. حاصل اين عمليات عكس هائی است كه ما در كامپيوترهايمان انبار كرده ايم.

صفحه ی سى سى دى (عكس زير) كه در اواخر دهه ی شصت در آمريكا اختراع شد و جاى فيلم را در دوربين هاى عكاسى و فيلمبردارى گرفت، تغيير عمده اى در صنعت و هنر عكاسى به وجود آورد.

عكس هائى كه با دوربين ديجيتال گرفته مى شوند، به دليل تفاوت ساختمان دوربين و نحوه ی ثبت تصوير آن با عكس هاى دوربين های آنالوگ متفاوت هستند. اين تفاوت به اين معنى نيست كه عكس هاى بهتر يا كم ارزش ترى هستند، تنها متفاوتند.

به دليل تفاوتى كه در عملكرد دوربين هاى ديجيتال نسبت به آنالوگ وجود دارد و قابليت انتقال عكس ها  به كامپيوتر و حک و اصلاحاتى كه متعاقباً مى شود انجام داد، لازم است به اصول كار با عكاسى ديجيتال توجه كنيم.

پيكسل: سنگ بناى عكس ديجيتال
صفحه ی حساس سى سى دى در دوربين ديجيتال نور را به پيكسل تبديل مى كند. كلمه ی پيكسل در انگليسى از تركيب دو كلمه ی Picture و Element تشكيل شده كه به معناى عنصر تشكيل دهنده ی عكس است. اگر بخش كوچكى از يك عكس ديجيتال را بزرگ كنيد، مى بينيد كه از مربع هاى متعددى تشكيل شده كه كنار هم چيده شده اند.

هر پيكسل را، هر چند كه مربع است، مى توان به آجرى تشبيه كرد كه در كنار آجرهاى ديگر قرار مى گيرد و ساختمان عكس را بنا مى كند.

تعداد و اندازه ی پيكسل هاى یک عكس بستگى به كيفيت عكس دارد كه در انگليسى به آن رزولوشن (Resolution) مى گويند. رزولوشن يك عكس تعيين كننده ی اين است كه چه تعداد پيكسل در هر بخش يك عكس وجود داشته باشد. هر چه رزولوشن یک عكس بالا تر باشد، تعداد پيكسل هاى آن بيشتر خواهد بود.

رزولوشن يک عكس را با حروف پى پى آى (PPI) مشخص مى كنند كه مخفف كلمات Pixel Per Inch است، يعنى تعداد پيكسلى كه در هر اينچ عكس وجود دارد (هر اينچ برابر دو سانتيمتر و پنجاه و چهار صدم ميليمتر است).

مهم است توجه داشته باشيم كه براى محاسبه ی تعداد پيكسل هاى حاضر در یک عكس لازم است ابتدا تعداد پيكسل هاى هر اينچ مربع آن را محاسبه كنيم.

به عنوان مثال اگر رزولوشن عكس ما ٧٢ پى پى آى باشد، منظور اين است كه اين تعداد پيكسل هم در امتداد عرض هر اينچ مربع  وجود دارد هم در ارتفاع آن. بنابراين، براى محاسبه كل تعداد پيكسل ها در يك اينچ مربع بايد ٧٢ را در ٧٢ ضرب كرد كه حاصلش ٥١٨٤ مى شود.

رزولوشن از مباحث مهم در عكاسى ديجيتال است و خيلى ها در مورد معنى يا نقش آن اشتباه مى كنند. يكى از اين اشتباهات ناشى از اين تغيير است كه در گذشته به پى پى آى به اشتباه دى پى آى گفته مى شد كه مخفف كلمات Dot Per Inch است يعنى تعداد نقطه اى كه در هر اينچ وجود دارد. اما در عكاسى ديجيتال ما با پيكسل سروكار داريم نه نقطه. پس هر كجا به دى پى آى برخورديد بدانيد منظور پى پى آى يعنى تعداد پيكسل در اينچ است.

در اين درس سعى شده مبحث پيكسل به روشنى و دقیق بيان شود. در درس هاى آينده كه با برنامه ادوبى فوتوشاپ (Adobe Photoshop) آشنا مى شويم، مبحث رزولوشن و رابطه ی آن با حجم فايل روشن تر خواهد شد.

براى تعيين اينكه در عكس ما چه تعداد پيكسل وجود داشته باشد يا پى پى آى آن چه باشد، لازم است بدانيم با عكسى كه مى گيريم چه مى خواهيم بكنيم. اگر مطمئن هستيم عكس هاى ما تنها روى صفحه ی كامپيوتر ديده خواهند شد و قصد بزرگ كردن بخشى از عكس، چاپ آنها را روى كاغذ، يا ارائه شان را در اندازه ی بزرگ نداريم، ٧٢ پى پى آى رزولوشن براى عكس ما كافيست. در غير اين صورت، به حداقل ١٥٠ پى پى آى در عكس احتياج داريم.

كيفيت صفحه ی كامپيوترهاى موجود بيشتر از ٧٢ پى پى اى نيست. كامپيوترهاى جديدتر رزولوشن صفحه شان تا ٩٦ پى پى آى هم بالا رفته اما بالاتر از اين نيست. به همين دليل اگر عكس ما رزولوشن بالاتر داشته باشد بى فايده است و تنها بزرگتر از معمول ديده خواهد شد. از سوى ديگر، ماشين هاى چاپ ديجيتال، براى چاپ يک عكس با كيفيت بالا به حداقل ١٥٠ پى پى آى اطلاعات احتياج دارند.

مهم است به خاطر بسپاريم كه تعداد پيكسل هاى يک عكس در يك اينچ، يا رزولوشن آنرا، موقع گرفتن عكس تعيين مى كنيم. اين رزولوشن اگر بالا باشد، مى توان آن را با استفاده از نرم افزارهای عكاسى، مثل فتوشاپ، پائين آورد. اما در صورتى كه عكس را با رزولوشن پائين گرفته باشيد، بعد از گرفتن نمى شود کيفيت آنرا بالا برد.

به همين دليل است كه توصيه مى شود برنامه ی دوربين را روى بالاترين كيفيت ممكن و بزرگترين اندازه ممكن تنظيم كنيد. اين كار با وجود اينكه به حجم فايل عكس هاى شما مى افزايد اما دست شما را در نوع استفاده اى كه از عكس خواهيد كرد باز مى گذارد.


برچسب‌ها: آشنائى با عكاسى ديجيتال, تفاوت اصلى عكاسى ديجيتال و عكاسى آنالوگ, Charge, Coupled Device, صفحه ی سى سى دى
نوشته شده توسط dg1 در یکشنبه یازدهم فروردین 1392 |